maar gisteren vertrok onze Senne, samen met ‘grote broer en zus’ naar ‘de grote school’.

Nee, geen twee adressen meer om de kids af te zetten en op te halen. Wel twee speelplaatsen, en Senne stond gisteren wat onwennig op de ene en Warre en Lotte op de andere.

Aangezien het voor Senne zijn eerste dag in de grote school was – jaja, het eerste leerjaar – ben ik niet geweken van zijn speelplaats, en was ik getuige van een flinke Senne, die straalde dat hij met de grote boekentas naar het eerste leerjaar mocht, waar hij zal leren lezen en rekenen!

Nadat de rij was gevormd en gecheckt was of alle leerlingen paraat waren, vertrok meester Brecht met z’n eentwintig nieuwsgierige kapoenen naar klas 1a

Gelukkig zag ik ‘s avonds aan de schoolpoort een even stralende Senne als ‘s morgens.

Maar toen ik vroeg hoe hij het gesteld had, kon er enkel een ‘Goed!’ af. Bij verdere bevraging, antwoordde Senne wijselijk: ‘Mama, ge moet geen vragen stellen, ge gaat het allemaal kunnen lezen op de blog.’ Was dit misschien het antwoord dat meester Brecht had ingefluisterd?

In het voorjaar besprak oma al de agenda op 4 juni, maar haar invitatie werd een weekje vervroegd door Les Chemins.

Wij mochten dus op 28 mei onze mooie kleren aantrekken en aanschuiven aan tafel bij Kobe. Zalig! Een invitatie waar we allemaal enorm naar uitkeken.  Bart en ik wisten al een beetje wat we mochten verwachten, wij reden al eens tot in Dranouter om zijn kook-kunsten te smaken.

Op de blog van haar boys vind je wat we die avond mochten laten smelten in onze monden. H-E-E-R-L-I-J-K!

En voor een zestigste verjaardag mocht het dan nog net iets anders: bij zo’n menu wordt er bijna verondersteld aangepaste wijnen te drinken. Wel, dat hebben wij dan net niet gedaan. Voor onze tafel mochten het aangepaste bieren zijn. Uitdagend voor de sommelier, maar zeker ook goed gesmaakt!

We zijn al aan het zoeken naar een volgende reden om dit adres te noteren in ons agenda.;-)

Voor oma en opa was het niet enkel die avond van het bewuste weekend dat ze konden genieten. Ze kregen van hun kinderen en kleinkinderen een weekend in het Heuvelland cadeau. Ze vertoefden van vrijdag- tot zondagmiddag in deze kamer van B&B Galanthus. Het eerste idee was een kamer ten huize van Kobe Desmaraults, maar een Engels gezin was ons voor. Spijtig, maar gelukkig was het adresje in Poperinge ook een topper.

We stelden voor om de fietsen op de auto te binden en ze kregen van ons een uitgestippelde route en het adres om ‘s middags hun boterham met paté te verorberen.

Een gevuld weekendje dus om oma’s zegtigste verjaardag te vieren. Zaligheid troef!!!

De driewieler is er één waar mijn zus (die onlangs 40 werd) mee rond het huis snorde toen ze kleuter was. Ze fietste zo graag dat ze eens de buurt verkende met haar driewielertje, tot een buurman opmerkte dat dit wellicht niet zo pluis was en Mieke vroeg waar ze naartoe reed. Parmantig antwoordde ze: “Naar pépé, in Gent!”

Ondertussen hebben beide fietsjes wat stof verzameld in het tuinhuis … tot ze onlangs herontdekt werden door de broers. Ze zijn zelfs zo vindingrijk dat ze er een tandem van maken. En hier is het duidelijk dat diegene die vooraan zit, het hardst moet duwen.

En diegenen die zich daar moeilijk een beeld van kunnen vormen, krijgen hier wat beeldmateriaal ter verduidelijking…

Een schoonmaakbeurt in het kot, geeft dit resultaat naast het kot.

Met vier moedige zielen (buur Tom had moeten afhaken vanwege knieproblemen) vertrokken we woensdag om via een nachtelijke tussenstop(slaap) door te rijden naar de startplaats. In Villard de Lans kwamen van alle kanten auto’s met mtb’s tevoorschijn, het ene exemplaar nog indrukwekkender dan het andere. Wat meteen opviel was het grote aantal belgen die blijkbaar de weg naar de Raid gevonden had. Gelukkig had ervaringsdeskundige Tom(2) een hotel geboekt om nog één nachtje rustig te kunnen slapen. Nadat de auto naar Gap verplaatst was en de fietsen op punt waren gezet, was er niet veel tijd meer over en doken we onze nest in.

We hadden aan de hotelbalie gevraagd om te kunnen ontbijten om 6.30 u. , wat gelukkig maar uitzonderlijk ok was. Eerlijk gezegd kreeg ik niet echt veel door mijn keel en had evenals Brecht af te rekenen met een stevige portie zenuwen. Wat de komende dag op de menukaart stond was dan ook niet min: een tocht van ongeveer 100 km met ongeveer 3000 hoogtemeters. Nadat de bagage afgeleverd  was kon het startschot niet vlug genoeg gegeven worden.

In de eerste 15 km mochten meteen 500 meter hoogteverschil overwonnen worden. We lieten de snelle mannen rijden en hielden onze hartslag in de gaten om ons tempo te bepalen. Het weer was goed, maar bewolkt met een kleine 20 graden. Ideaal fietsweer dus. Ik had beloofd om bij Andy te blijven, Brecht en Tom gingen iets sneller in de beklimmingen en hadden al snel een voorsprong die het moeilijk maakte iedere keer te moeten wachten. De eerste bevoorrading was dik in orde. Brood met paté, allerlei fruit en sportdrank om onze bidons en camelback’s te vullen. We hadden net een snelle afdaling op brede grintwegen achter de rug, maar nu kwam de heavy stuff. Voor ons doemden de werkloze skiliften op en waar men een maand of twee geleden nog op twee latten naar beneden kwamen, moesten we nu op twee wielen naar boven. Het zwaartepunt van de dag lag klaar om verorberd te worden 30 km met hoofdzakelijk klimmen, een + hoogteverschil van net geen kilometer.

Afzien en genieten lagen op de weegschaal, maar hoe dichter we het hoogste punt naderden, hoe meer de balans ging overhellen aan de kant van het genieten. Het uitzicht was magisch, de voldoening om boven te zijn enorm. Toen mijn compagnon ook aanpikte, reden we een paar kilometer op de kam van de berg, wat een spectaculair zicht opleverde. Daarna doken we naar beneden. Het is te zeggen, de afdaling was zo steil en ging langs bochtige single-tracks zodat je héél geconcentreerd moest fietsen. Deze afdaling kon je ook helemaal niet snel nemen, daarvoor was het veel te gevaarlijk. Een minuutje voor ons moet iemand zijn bocht gemist hebben en een tiental meter lager terecht zijn gekomen. Op een druppeltje bloed aan zijn wenkbrauw na, leek hij ok. Dit was voor ons het sein om extra voorzichtig naar beneden te gaan.

De afdaling verliep goed, op ‘t gemakske tot Andy en ik plots onze naam hoorden. Op een zijweggetje zaten Tom en Brecht te bekomen van het feit dat Tom even de afgrond opgezocht had en een 20-tal meter naar beneden gestuiterd was. Wat er juist gebeurd is, weet niemand juist, alleen staat vast dat zijn achterrem defect was (olieverlies) en dat hij helamaal geschaafd, geblutst en gebuild uit het avontuur gekomen was. Gelukkig leek het erop dat er verder geen ersnstige lichamelijke schade was, dus als de fiets hersteld kon worden kon Tom beginnen aan dag 2.

Maar dat is niets vergeleken met die kleine bezige bijtjes, euh, koolmeesjes in ieders tuin.  Ja, ook in de onze.

Ze hebben voor het tweede jaar op rij een nestje gebouwd in een mezekastje, gemaakt door opa Zee.  Het kastje is ‘per ongeluk’ op de vensterbank van het tuinhuis geraakt, maar voor de meesjes staat het blijkbaar op zijn plaats.

Als we in onze tuin zitten, horen we het getsjilp van de kleine vogeltjes in het nest en mama- en papa-mees vliegen constant, écht con-stant, op en af om hun kleintjes te voorzien van eten. Het zijn heus drukke tijden …

Ziehier, de resultaten …

Nee, natuurlijk (nog) niet van de communicant … maar onze kids waren overal rond en bij, met enkele nieuwe plaatjes tot gevolg .

Elkeen heeft genoten van een prachtige dag!

De kleuters verzamelden met hun fiets in de tuin van de pastorie om dan in stoet de kerk binnen te fietsen.

Heel wat mensen hadden hun fiets opgeblonken om deze te laten zegenen, de kerk is wellicht in lange tijd niet zo bevolkt geweest.

Na de viering werden we uitgenodigd in de tuin van de pastorie voor de zegening en voor een glaasje. De wielertoeristen hadden dat goed gezien en hebben een korte rit gepland, om ook te kunnen aansluiten voor de zegening – of was het van sommige eerder voor dat tweede .

Priester Bart haalde zijn wijwaterkwast over de fietsen en fietsers.

Senne stond samen met zijn schoolvriend hun beurt af te wachten.

Aan alle fietsers, een veilige route !!!

Toen we aankwamen in Mechelen hadden we gezorgd voor een extraatje: we kwamen de dierentuin niet binnen langs de voordeur, maar langs het achterpoortje … en dan nog wel met de boot …

Eens in de dierentuin besefte iedereen dat we het koud zouden hebben die dag, want Laura was niet meegereist vanuit West-Vlaanderen.  Het scheelde wellicht zo’n graad of tien in temperatuur, maar … we zouden niet gaan klagen, we zouden er een mooie dag van maken. Na de middag konden we van geluk spreken, want vanaf dan was de zon ook in Planckendael van de partij.

Het park is opgedeeld volgens de werelddelen. Wij vertrokken richting Afrika, en konden daar onmiddellijk enkele indrukwekkende diersoorten bewonderen.

De dieren die ons de grootste indruk nalieten waren de savanne-bewoners, namelijk de giraffen. Prachtig hoe ze in slow-motion over hun uitgestrekte weide bewegen, ook hoe ze zichzelf aaien aan een kale kruin te midden hun weide.

De drie maanden oude Muriki wandelde wat rond in een afgebakend gebied dicht bij het hok.

Wij zijn wellicht één van de laatste bezoekers die Muriki hebben gezien, want de maandag erop hoorden we het droevige nieuws dat hij gestorven is.