Race across the sky

Aan deze wil ik binnen de 10 jaar eens meedoen : sit back and enjoy

Knikkerbaan

‘De witte is Albert, de blauwe is Nijs en die oranje is Stybar !’

Van waar hàlen ze het toch ?

2 amp valium

Waar was ik gebleven ? Ah ja, bij dokters en ‘piekuren’. Om het verhaal kort te vertellen (want ik heb nog het een en het ander te doen) : slapeloze nacht nr 1 – opnieuw dokter – medicatie niet zwaar genoeg ? – toch wel – morgen binnenvoeren in spoed – slapeloze nacht nr 2 – naar beneden proberen te geraken – flauwvallen van pijn – klanten in sauna (even tussendoor) -binnenvoeren met auto ? – geen optie – ambulance – spoed – wachten – scan – wachten – naar dokter op brancard – brancard geraakt niet binnen in kabinet – terug naar spoed – wachten – dokter(es) komt – ziet géén ernstige hernia, enkel kleine uitstulping – weekend blijven – pijnbehandeling – maandag manipulatie – nacht met een beetje slaap – dag met veel pijn – nacht met een beetje slaap – opnieuw dag met veel pijn – ….

Een bewogen dag

11 november 2009. Een dag die Joke en ik niet snel zullen vergeten. Maar wel om héél verschillende redenen. Gisteren had alles in zich om een prachtige dag te worden. Eerst een crosske rijden, dan de kindjes naar opa en oma doen en dan richting Vorst-Nationaal voor het optreden van Moby (verjaardagskado van Joke aan mij).

Tot en met de cross was alles koek en ei, tot ik vanuit de auto even belde naar mijn maatje voor iets praktisch (en om te stoefen met mijn verre ereplaats). ‘Ik heb slecht nieuws’ hoorde ik aan de andere kant van de luchtlijn. Dan gaan er in een halve seconde 100 rampscenario’s door je hoofd en is er toch een lichte vorm van opluchting als vervolgd wordt ‘er is iets in mijn rug geschoten’. Opluchting die meteen plaats maakt voor het besef dat een topconcert met zijn tweetjes er waarschijnlijk niet zal inzitten, meteen gevolgd door de vraag ‘wat nu ?’. Die twee tickets die aan ons prikbord hingen te blinken konden we toch moeilijk bij het oud papier deponeren.

Toen ik thuiskwam was de dokter van wacht zijn bezoekje net aan het afronden. De spuit in de rug was al gegeven, alleen de briefjeswisseling moest nog gebeuren. Het verdict was ‘lumbago’ , een avondje samen uit was dus uitgesloten, of het zou met een ziekenwagen moeten gebeuren, en dan nog … .

Rond 17.00 u was het als de dokter van de oprit reed. Het ‘to-do-lijstje’ was goed gevuld : medicatie halen bij de apotheek van wacht, eten ( want dat was ook al geleden van ’s morgens), een compagnon vinden voor Moby , gerief naar opa en oma’s brengen dat ze nog tekort hadden, naar Brussel rijden en daar liefst voor 20.00 u aankomen.

Twee uitgaande mails, één inkomende mail, een bak frieten en zo’ n 100 km later zaten we (Filip V. en ik) op het voorste deel van het balkon te wachten op Moby. Op het thuisfront lag Joke af te zien  bij de minste beweging die ze maakte, maar was ze toch content dat ik een compagnon gevonden had en vertrokken was. De pijn zou niet minder zijn als ik naast haar in de zetel zou gezeten hebben (of schrijf ik dit nu om mijn geweten te sussen, maar nee, het gaat hier niet over een bevalling hé, ok geweten gesust).

Moby dus. Super was het. Z’n keiharde dance-klassiekers afgewisseld met ingetogen fragiele songs uit zijn nieuwe album ‘wait for me’ met de prachtige stemmen van de twee zangeressen. Toen ‘Go’ de playlist passeerde stond de tent een eerste keer op stelten. Het bewegen van het balkon deed mij denken aan de fysica-les over die soldaten die over een hangbrug marcheren …, maar ik ging er toch van uit dat de constructie het ging houden. In golven ging het concert op en neer. Met ingehouden adem luisteren, afgewisseld met meegaan met de beats tot iedereen op de banken stond bij het bisnummer ‘Lift me up’. Super was het. Echt super, al valt zoiets moeilijk uit te leggen aan iemand die er niet bij was.

 

Weer 100 km en een halve nacht later blijkt dat ‘de piekuure’ niet echt het gewenste effect heeft, meer nog, de medicatie heeft ook geen enkel effect, de pijn verergert nog. Een tweede doktersbezoek wijst uit dat het toch aangewezen zou zijn om morgen binnen te gaan in het ziekenhuis om een scan te laten maken. Wordt vervolgd …

 

Chez Senne ***

Al vanaf het moment dat ze rechtop konden zitten, zijn ze fan van het kookgebeuren. Niets leuker dan naast de kookpotten zitten en te ‘helpen’: kruiden schudden, boter laten smelten, melk gieten, … . Het resultaat was meestal een nog grotere knoeiboel dan ik er op mijn eentje van zou gemaakt hebben, maar sinds kort is het tij aan het keren. ‘Helpen’ wordt echt helpen. Vanavond heeft Senne àl de aardappelen geschild. Ongelofelijk handig is hij erin, geen stukje schil dat er nog aanhangt.

Een nieuwe ‘nieuwe man’ is opgestaan. Dames, sta alvast maar in de rij, en achteraan aanschuiven a.u.b. !

Spelletje

Warre: ‘Papa, gaan we eens dat spelletje spelen ?’

Papa: ‘Welk spelletje ?’

Warre: ‘Ewel, dat van de lijntjes trekken’

 

Nr. 46

Vandaag was de dag. Warre zou voor de eerste keer meedoen aan de ‘kindjescross’. Hoe dichter het uur van de waarheid naderde, hoe meer kriebels hij kreeg in zijn buik. Tot de kriebels zo hevig werden dat plots de vraag naar boven kwam ‘Moét ik meedoen ?’. Twijfel, een beetje bang voor het onbekende, abnormaal is dat natuurlijk niet. De twijfel maakte meteen plaats voor trots, toen hij zijn rugnummer opgespeld kreeg.

De startprocedure duurde een beetje lang, maar dan waren ze toch vertrokken voor twee ronden, draaien en keren op het grasveld dat langzamerhand veranderde in een modderpoel. Als derde (van achteraan geteld) dook hij het veld in. Met constante en vastberaden tred  probeerde hij zijn plaats te consolideren, maar de andere twee die eerst achter hem waren, hadden iets meer macht in de benen en tonnen meer ervaring. Hoewel, die blauwe moet volgende keer toch te pakken zijn. Dat hij van zijn koers genoot en van de aanmoedigingen van achter de koord, was overduidelijk.

Na de aankomst (en een eervolle laatste plaats-nipt verloren in de spurt) moest de belangrijkste vraag nog gesteld worden: ‘En Warre, ga je de volgende keer weer meedoen ?’  - ‘Ja’ (met brede smile) – opluchting bij papa en mama

Bedankt aan talrijk opgekomen supporters ! De aanmoedigingen hebben echt deugd gedaan.

Feestje

Al een dag of 20 was ze aan het aftellen, onze Lotte. Het evenement van het jaar kwam eraan, haar verjaardag. De vooruitzichten waren dan ook niet min. Ten eerste zou ze wel degelijk de grens van het achtste levensjaar overschrijden, wat procentueel gezien natuurlijk een grotere stap is dan van bv 35 naar 36. Dan was er de halloweentocht van oma Niek, waar ze -dat was een jaar geleden al beloofd- aan mocht meedoen. Dan zou de dag van haar verjaardag zelf volgen, met gelukwensen, zoenen, kadootjes, kaartjes, een cinemabezoek en een feestje met opa’s en oma’s, nonkels en tantes, neven en neven. Nu moest na het familiefeestje het belangrijkste nog komen: hèt feestje met vriendinnetjes. Nu, dat had je gedacht, het werd hèt feestje met vriendinnetjes én vriendjes. Vanaf de gezegende leeftijd van 8 jaar mag het lief ook naar het feestje komen, zo blijkt. En natuurlijk mocht ook het lief van haar beste vriendinnetje meekomen, want stel je voor dat dat beste vriendinnetje bij gebrek aan lief haar lief zou afpakken … .

Het werd een voltreffer op alle gebieden, ze kan alvast beginnen aftellen naar de belangrijkste dag van 2010.